Czego nauczył mnie mój ojciec
W dzisiejszym świecie coraz częściej mam poczucie, że jako dorośli jesteśmy po prostu nieobecni w teraźniejszości. Biegniemy od jednego zadania do drugiego. Trzeba dowieźć wynik sprzedaży, zrobić trening, pojechać na spotkanie, zrobić zakupy, odpisać na wiadomości.
A gdzieś pomiędzy tym wszystkim dorastają nasze dzieci.
Czasami łapię się na tym również u siebie. Że jestem w domu, ale myślami jestem w pracy. Że siedzę przy stole z rodziną, ale głowa analizuje jeszcze jakiś problem biznesowy. Myślę wtedy, że wielu ojców żyje właśnie w taki sposób – obok życia swoich dzieci, a nie w jego środku.
Moja historia z ojcem była dość specyficzna. Wychowywałem się w latach dziewięćdziesiątych i można powiedzieć, że w dużej mierze byłem zdany sam na siebie. Moi rodzice się rozstali i nie mieszkałem z ojcem na co dzień.
Natomiast były momenty, które pamiętam do dziś.
Spotykaliśmy się zazwyczaj raz na dwa tygodnie, czasami na weekend. Teoretycznie było to niewiele czasu. Ale kiedy już byłem z nim, te 48 godzin spędzaliśmy naprawdę razem.
Nie było wtedy telefonów, Internetu i miliona rozpraszaczy.
Robiliśmy bardzo proste rzeczy.
Kopaliśmy w ogródku.
Układaliśmy kostkę.
Przybijaliśmy deski.
Naprawialiśmy różne rzeczy.
Dla kogoś z zewnątrz mogło to wyglądać jak zwykłe prace domowe. Dla mnie to był czas spędzony z ojcem.
Właśnie wtedy obserwowałem, jak funkcjonuje dorosły mężczyzna. Jak pracuje, jak rozwiązuje problemy, jak podchodzi do życia.
I mimo że nie wychowywałem się z nim na co dzień, w mojej głowie była jedna bardzo ważna myśl:
Jeśli będę potrzebował pomocy, mogę do niego zadzwonić.
Zawsze miałem poczucie, że jest ktoś, kto w razie potrzeby stanie obok mnie.
Dzieci potrzebują obecności, nie perfekcji
Dzisiaj wielu ojców jest bardzo zapracowanych. Budujemy firmy, rozwijamy kariery, chcemy zapewnić rodzinie bezpieczeństwo finansowe. To wszystko jest ważne.
Problem polega na tym, że czasami w tym pędzie gubimy to, co najważniejsze.
Dzieci nie potrzebują idealnego ojca.
Nie potrzebują ojca, który ma perfekcyjną firmę, idealną formę i zawsze wszystko wie.
Dzieci potrzebują ojca, który jest obecny.
Czasami ta obecność wygląda bardzo zwyczajnie:
- wspólna jazda na rowerze
- wyjście na basen
- naprawa czegoś w garażu
- rozmowa przy kolacji
To właśnie w takich momentach dzieci obserwują nas najwięcej.
Uczą się:
- jak reagujemy na problemy
- jak traktujemy innych ludzi
- jak radzimy sobie z emocjami
Ojciec jest dla dziecka pierwszym wzorem męskości.
Co mówi psychologia?
Psychologowie od lat podkreślają, że obecność ojca ma ogromny wpływ na rozwój dziecka.
Duński terapeuta rodzinny Jesper Juul, autor książki „Twoje kompetentne dziecko”, podkreślał, że dzieci potrzebują autentycznych relacji z rodzicami. Nie chodzi o perfekcję, ale o prawdziwy kontakt i obecność.
Wiele badań psychologicznych pokazuje również, że dzieci wychowywane przy aktywnym udziale ojca:
- mają wyższe poczucie własnej wartości
- lepiej radzą sobie w relacjach społecznych
- są bardziej odporne psychicznie
- częściej osiągają stabilność w dorosłym życiu
Ojciec pełni w życiu dziecka bardzo ważną rolę. Pokazuje świat z innej perspektywy niż matka i wnosi do wychowania element odwagi, działania i podejmowania wyzwań.
Wnioski dla ojców – co naprawdę zapamiętają nasze dzieci
Z perspektywy czasu dzieci rzadko pamiętają prezenty czy pieniądze.
Zapamiętują raczej momenty.
Zapamiętują:
- wspólny rower
- pierwszą wspólną naprawę w garażu
- wyjazd nad jezioro
- rozmowę, kiedy coś było dla nich trudne
Dlatego jako ojcowie powinniśmy pamiętać o kilku prostych rzeczach.
Bądź obecny tu i teraz
Kiedy jesteś z dzieckiem, spróbuj naprawdę być z nim.
Róbcie coś razem
Nie musi to być nic wielkiego. Czasami wystarczy wspólna praca czy spacer.
Dzieci uczą się przez obserwację
One nie słuchają tylko tego, co mówimy. One patrzą, jak żyjemy.
Buduj poczucie bezpieczeństwa
Dziecko powinno wiedzieć jedną rzecz:
„Mój ojciec jest kimś, na kim mogę polegać.”
Najważniejsze podsumowanie
Dzisiaj jako ojciec wiem jedną rzecz.
Nie muszę być idealny.
Ale chcę być obecny.
Bo jeśli kiedyś moje dzieci pomyślą o mnie tak, jak ja myślę o swoim ojcu – że w razie potrzeby zawsze mogłem do niego zadzwonić – to znaczy, że zrobiłem coś naprawdę dobrze.
